[omyk]

Oczywiście, można ją nakręcić, ale to głupie dlaczego? Bo agresja niszczy człowieka, jego wewnętrzny pokój i radość, bo łatwo wyrywa się spod kontroli i wybucha. Można jej użyć jako siły napędowej do porąbania drewna, ale spróbuj potem odzyskać pokój serca, kiedy tak się "wyżyjesz" i "odreagujesz" napędziwszy wcześniej własną agresję. I nie mówię tu tylko o jakimś wewnętrznym wyciszeniu osiągalnym ludzkimi metodami, tylko o tym prawdziwym, Chrystusowym pokoju.

[Nicol@]

Ktoś mądry kiedyś powiedział, że ludzie, którzy przeklinają to językowi inwalidzi.
Nie umiejąc znaleźć odpowiednich słów, stosują w mowie cokolwiek.
Wyładowanie frustracji jest tylko pretekstem do stosowania wulgaryzmów, a tak na prawdę świadczy o niedoskonałości językowej i dużych brakach językowych.

[Razen]

[Nicol@]

[Razen]

[omyk]

Cytat:

To znaczy, że wykorzystując swoją agresję w dobrych celach tracę Chrystusowy spokój? Na czym polega Chrystusowy spokój?

Pokój
Zadałeś pytanie, które mnie zabiło, bo nie potrafię Ci na nie odpowiedzieć. Może ktoś inny będzie bardziej wymowny. Jedyne, co mogę przepisać, to słowa Jezusa: "Pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam. Nie tak jak daje świat, Ja wam daję. Niech się nie trwoży serce wasze ani się lęka!" (J 14,27)

Edit: Myślę sobie, że mogę spróbować napisać, czym pokój Chrystusowy jest dla mnie. Jest doświadczeniem płynącym z bliskości z Sercem Jezusowym, z ukrycia w Nim.
Słowa kluczowe, moje skojarzenia: słodycz, pogodna i subtelna radość, poczucie bezpieczeństwa, zaufanie, i coś takiego, na co nie znajduję znowu słowa, ale co chyba oddaje Jeremiasz mówiąc: "uwiodłeś mnie Panie, a ja pozwoliłem się uwieść".

[Razen]

[Nicol@]

Mhh, te dwie ostatnie wasze wypowiedzi sprawiły, że odpłynęłam w.. krainę łagodności; zrobiło mi się błogo, cudownie anielsko, tak cicho i spokojnie.
I taka reakcja była w tym temacie wskazana. Jak dobrze, ze Razen zadał to pytanie o Chrystusowy Spokój. Niby banalne, a jednak znaczące.
Cieszę się, jak dziecko Po cóż sobie życie " umilać" wulgaryzmami, skoro można dojść do cudownych wniosków ... i to w takim temacie.
Razen, jeszcze raz : jestem pełna podziwu dla ciebie, masz zadatki na dobrego człowieka Sory, jesteś nim

[Razen]

Miło. Właśnie to jest dla mnie piękne, że mimo tylu różnic gdzieś w głębi mamy tyle wspólnego - zawsze zależało mi na tym by rozmawiając z ludźmi wyznających inne religię, światopoglądy itd. skupiać się na tym co nas łączy a nie to co nas dzieli - efekty są różne ale warto się starać

[omyk]

Razen - w jakiej medytacji? Wschodniej? Całkiem możliwe, wszak... (nie spodoba Ci się to, co teraz napiszę), wszak zły duch zawsze małpował Boga Tyle, że zawsze w tym małpowaniu jest jakiś element "na wspak", jakieś zaprzeczenie i przede wszystkim: dokładnie odwrotne skutki dalekosiężne

Zapewniam: ja nie medytuję w ten sposób uznaję jedynie medytację chrześcijańską, która nie ma nic wspólnego z wschodnimi pseudomedytacjami meditatio = rozmyślanie Czyli taka aktywność umysłowa, która skupia Twoją uwagę na danym przedmiocie, ale nie po to, żeby coś powtarzać bezmyślnie w kółko, ani nie po to, żeby przestać myśleć, czy próbować się wyzwalać, itd., tylko po to, żeby zwyczajnie, rozumowo rozmyślać nad danym zagadnieniem i dochodzić do pewnych refleksji.

[Nicol@]

[omyk]

Cytat:

Medytacje-wiadomo każdy je może prowadzić, w taki czy inny sposób, ale to jest ważne, by być spontanicznym w tym wyciszeniu i napawać się spokojem ducha w sposób sobie najmilszy.

Ważne, by nie zaprosić niechcący jakiego niemiłego pasażera na gapę Bo jak się zły duch przypląta, to potem nie da się go wyprosić, trzeba takiego wyrzucić.
Nie rozumiem czemu medytacja miałaby być spontaniczna, przecież rozmyślanie to czynność jak najbardziej rozumowa i nie potrzeba tu spontaniczności, a raczej zaplanowania i regularności, jeśli ktoś taki rodzaj modlitwy czy rozmyślania chce podjąć. I myślę, że stosowanie jej po to, żeby napawać się swoimi stanami wewnętrznymi to kiepski pomysł. Zdecydowanie rozmija się z celem modlitwy chrześcijańskiej.

A że omyk się czepia, to normalne

[Razen]

[Nicol@]

[omyk]

Myślę, że podstawowym pytaniem jest to, czy w modlitwie szukam siebie, czy Boga. Bo jeżeli szukam siebie, ukojenia swoich stanów emocjonalnych czy tylko pociech, to długo w ten sposób nie pociągnę. I to nie jest kwestia prywatnych upodobań, tylko zasada